Te druk met zichzelf

Donker zijn de wolken
Over mijn sombere bestaan
Alleen breng ik de dagen door
Geen mens nog gezien

Eenzaam vertoef ik in mijn huis
De deurbel blijft stil
De telefoon gaat niet
Ik zeg geen woord

Donker is het buiten
Als ik door het raam staar
Donker is het binnen
Tot ik een kaars aansteek

Dit donkere eenzame bestaan
Houdt ik niet lang meer vol
Zijn mensen mij vergeten?
Of zoals altijd… te druk met zichzelf

Donkere wolk

Er hangt een donkere wolk
Boven mijn sombere hoofd
Geen zin meer in het leven
Geen zin meer om te bestaan

Wat zal ik doen?
Pillen of springen?
Beide lijkt me geen pretje
Angst dat het pijn doet

Genoeg geleden
In het verleden en het heden
Er hangt een donkere wolk
Boven mijn sombere hoofd

De zomer voorbij

Daar was je weer
Zo snel voorbij geraasd
We hebben genoten
Van je warmte en mooie weer

Je bent weer heen gegaan
Om volgend jaar terug te keren
Nu zijn het sombere dagen
Zonder jouw zonnestralen

De kou
De donkere dagen
Ik vind het helemaal niks
Geef mij jou maar

De zomer is weer voorbij
Voorbij gevlogen
De winter nadert
Evenals mijn energie

Saai

Saai zijn de dagen
Leeg, eenzaam en alleen
Weinig te doen
Maar soms ook genoeg

Ik kan me nergens toe zetten
en blijf op de bank hangen
Saai te zitten zijn
Eenzaam en alleen

Ik denk
Ik denk veel
M’n gedachtes stormen
Kriskras door elkaar

Er komt niks uit m’n handen
Want ik moet het alleen doen
Saai zonder mensen
Is dit het leven?

De depressie

Het leven is leeg
Geen doel, geen vooruitzichten
Wat moet ik doen
De verveling is moordend

Ik ontwaak uit mijn slaap
Open mijn ogen en zie de morgen
Geen reden om op te staan
Geen reden om ergens heen te gaan

De gedachtes om niet meer
te willen ontwaken
Ze worden groter
Ze worden serieuzer

Van alles al uitgedacht
Van kwaad tot erger
Maar de angst dat het pijn doet
is nog te groot, ik kan het niet

Ik doe mezelf pijn
Om zo de pijn te verlichten
Eens snij ik verkeerd
Om zo nooit meer pijn te voelen

Januari nadert…

December…
januari nadert…
De kou…
de donkere dagen…

De witte wereld
door duistere ogen
Altijd weer die somberheid
rond deze koude tijd

Januari nadert…
maar jij blijft weg
Voor altijd in mijn hart
maar al 12 jaar uit mijn leven

Het gemis…
het gaat maar niet weg
Het eenzame gat…
die maar blijft voort bestaan

Raak ik hier ooit nog uit
zonder jou blijft alles anders
De leegte, de stilte
de eenzaamheid, de kilte

Al 12 jaar uit mijn leven
al 12 jaar dit grote gat
De dag dat ik je verloor…
11 januari nadert…

Aan mensen heb je niks

Ik kan niet goed zien
waar dit leven voor dien
Liefde, vrede en geluk
gaan steeds weer stuk

Mensen zijn niet te vertrouwen
dus er valt niks op te bouwen
Alleen iets voor jezelf, je eigen leven
mensen kunnen je niks geven

Alles moet je zelf doen op eigen krachten
van mensen hoef je niks te verwachten
Alleen pijn, verdriet en verderf
tot de dag dat je sterf