Te moe

Ik heb geen lichtpuntje om op af te gaan
Ik heb geen bereikbaar streven
Ik heb geen pad om te volgen
Ik heb alleen maar een wens

Is wensen streven
Nee, ik wens gelukkig te worden
Maar ik streef nergens naar
Ik heb geen lichtpuntje om naar te streven

Zelfs geluk is duister
Want meer is er niet om me heen
Alleen duister, en daar ergens in
Ligt het geluk dat ik wens

Ik weet het is hier ergens
Het is hier ergens vlakbij mij
Maar ik kan het niet zien
Ik kan het niet voelen

Misschien moet ik zoeken
Gewoon kriskras door het duister
Niet wetend waarheen
Niet wetend wat ik vind

Maar ik ben te moe om te zoeken
Te moe om te vinden
Zelfs te moe om te wensen
En helder te denken…

Dagboek

Wanneer ik blader in m’n dagboek
Denk ik… waar is die tijd gebleven
Telkens wanneer ik ernaar zoek
Vind ik alleen wat is opgeschreven

‘k Was gelukkig toen ik het schreef
En ben ongelukkig wanneer ik het lees
‘k Wil dat ik daar weer leef
Maar het blijft slechts bij dees

Waar is m’n vrolijkheid heen gegaan
Waar is m’n avontuurlijk bestaan
Ik verlang naar de verleden tijd
Ik haat het om in het heden te zijn

Alles wat me gelukkig maakte ben ik kwijt
Het enige wat ik heb is ondraagbare pijn
Pijn die waarschijnlijk ongeneesbaar is
Me lekker voelen doe ik nooit meer
En het doet van binnen behoorlijk zeer