Alleen blijf ik achter

Alleen…
Alleen blijf ik achter
De pijn wordt niet zachter

We deden gekke dingen
En we konden totaal niet zingen
Toch wilde we een band beginnen
Onze naam zal ik nog altijd beminnen

The Paranoid Sisters…
Alleen blijf ik achter
De pijn wordt niet zachter

Ik verloor jou uit mijn leven
Je had niets meer te geven
Dat is wat je zelf zei
Maar ik dacht daar anders over

Ik mis je nog altijd
Ook al weet ik; jij bent nu bevrijd
Vergeten zal ik je nooit; echt niet
Ik bleef achter met veel verdriet

Alleen…
Alleen bleef ik achter
En de pijn wordt maar niet zachter

Ze weet niet meer

Ze weet niet meer hoe het voelt
om smoorverliefd te zijn
Ze weet niet meer hoe het moet
om je helemaal te geven

Ze weet alleen hoe ze gelukkig kan zijn
zolang ze geen relatie heeft
Alleen vrij kan ze echt uit haar bol gaan
echt genieten van het leven

Pas heeft ze een hart gebroken
en zijn pijn begrijpt ze maar al te goed
Ze wil hem helpen en steunen
maar weet dat ze hem beter even met rust kan laten

Ze weet nu heel goed
dat ze altijd alleen zal blijven
Want ze wil mensen niet kwetsen
zoals ze haar altijd gekwetst hebben

Ze is geen blinde

Ze is niet meer blind
Het maakt haar hard en verbitterd
Ze kan geen liefde meer geven
En al helemaal niet ontvangen

Haar ogen staan te wijd open
Om nog iemand in haar hart toe te laten
Ze weet dat er pijn en verdriet
Om de hoek op haar zitten te wachten

Ze is niet meer zo lief
Zoals ze vroeger altijd was
Het leven heeft van haar
Een grote bitch gemaakt

Ze blijft liever alleen
Dan weet ze dat ze veilig is
Niets kan haar nog raken
Haar verstand houdt alles buiten

Ze weet niet meer wat gevoel is
Dat is te lang weg gebleven
Ze wil ook niet meer voelen
Omdat ze weet dat dat haar kwetsbaar maakt

Ze heeft de mens door
En laat ze steeds op hun bek gaan
Ze geniet van de zwakken
Die hun verstand niet in de hand hebben

Soms doet ze mensen pijn
Die ze geen pijn gunt
Deze hebben al genoeg meegemaakt
En verdienen het gewoon niet

Maar ook zij is een mens
En mensen doen elkaar nou eenmaal pijn
Al zal zij geen blinde meer zijn
Hoopt ze dat bij dezen de ogen ook open gaan’,’2005-05-08′,’Dutch’,129),(

De muur blijft

Het spijt me
meer dan dat ik zeggen kan
De pijn die ik jou aan doe
verdien je helemaal niet

Zo graag als ik zou willen
dat mijn gevoel naar buiten treedt
Zo hoog is mijn angst
om deze los te laten

Geloof me, ik zou het echt willen
maar ik kan het gewoon niet
Gevoelloos leefde ik mijn leven
genietend van de goede momenten

Tot jij in mijn leven kwam
ik voelde weer iets
Maar het is niet genoeg
het is zo geremd

Jouw gevoel voor mij is zo sterk
en van mijn gevoel is het niet zeker
De muur is zo hoog en zo dik
en afbreken doe ik het niet

Te vaak is de muur neer gehaald
en mijn gevoelig hart gekwetst
Die pijn wil ik niet meer doorstaan
ik zou er weer aan onder door gaan

Graag zou ik jouw liefde beantwoorden
met dezelfde hoeveelheid en sterkte
Mijn verstand zegt: doe het niet
en mijn hart heeft geen stem meer

Wat ik wil, kan niemand mij geven
want kwetsen doen we allemaal wel een keer
Ook jij zal het uiteindelijk doen
al besef je dat nu niet

Je doet wat met me

Je ondeugende ogen
Je stoute lach
’t Is niet gelogen
Dat ik je graag mag

’t Is meer dan dat
Je geeft me gevoel
Ik weet niet echt wat
Weet je wat ik bedoel

Je bent verlegen
Je bent grappig
Ik kan hier niet tegen
Ik voel me slappig

Ben ik verliefd
Of ben ik in de war
Zie ik je alsjeblieft
Nog eens aan de bar

Samenweg

Niemand is voor elkaar gemaakt
Iedereen heeft zijn eigen weg
Liefde brengt ons samen
En er ontstaat ook samen een weg

Als één de samenweg nooit volgt
Is de liefde over of nooit geweest
De samenweg loopt dood
Maar de eigenweg leeft voort

Vergeet nooit je eigenweg
Als er een samenweg ontstaat
Een samenweg raak je kwijt
Je eigenweg ook, als dit de samenweg was

Te lang somber en grauw

Voel me huiveren van de kou
Gedreven door de kilte van eenzaamheid
Voel me zweten in de strijd
Gedwongen door de warmte van de zon

‘k Wilde liefhebben toen ik nog kon
Maar geluk is niet voor mij weggelegd
Ik luister naar de woorden die je zegt
Aangevoerd door mijn waterige ogen

Een liefdevol leven is voor mij gelogen
Slechts verdriet en verderf zijn met mij
Schuif je geluk maar niet opzij
Bewaar het voor betere tijden

Het ongeluk kan ik niet vermijden
Onverwachts slaat het steeds mijn weg in
Een kleurrijk leven heeft voor mij geen zin
Het is al te lang somber en grauw

Aan alles komt een end

Je gooit mijn leven in de war
met je gedrag en instelling
Misschien niet geheel bewust

Ik wil werken en leren
en feesten op zijn tijd
Als ’s morgens vroeg m’n wekker gaat
lig jij er meestal net in

Wil opstaan, om op tijd te komen
maar de gedachte dat jij elke dag
kan opstaan wanneer je wil,
brengt mij weer terug in slaap

Wat ik wil
hoopte ik samen met jou te kunnen
Maar helaas…
Aan alles komt een end

Ben ik…

Ben ik zo anders
dan 5 jaar geleden
Ben ik zo anders
dat je me niet meer begrijpt

Kleine meisjes worden groot
Je werd er voor gewaarschuwd
Maar ik niet
Door niemand niet

Dat ik veranderd ben
is een vaststaand gegeven
Maar jij veranderde niet mee
Ik denk dat dat het probleem is

Ben ik zo anders
dat ik niet meer in je leven pas
Ben ik zo anders
dat dit huwelijk stuk loopt